Life in mono...

Where is the sun
That shone on my head
The sun in my life
It is dead
It is dead
Where is the light
That would play
In my streets
And where are the friends
I could meet
I could meet

Where are the girls
I left all behind
The spicks and the specks
Of the girls on my mind
Where is the sun
That shone on my head
The sun in my life
It is dead
It is dead

Where are the girls
I left all behind
The spicks and the specks
Of the girls on my mind

Where is the girl I loved
All along
The girl that I loved
Shes gone
Shes gone

All of my life
I call yesterday
The spicks and the specks
Of my life ve gone away
All of my life
I call yesterday
The spicks and the specks
Of my life ve gone away

Spicks and specks!

A HALF WAY RUN ...
IS NOT MY IDEA

สวัสดีตัวฉัน

สวัสดีตัวฉันในวันก่อน


และก่อนหน้าๆนั้น


ฉันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว


ฉันจำตัวเองไม่ได้อีกแล้ว


เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก




และถ้าหากพรุ่งนี้เรา ไม่เจอกันแล้ว



ก็ขอสวัสดีตอนบ่าย ตอนเช้า
ตอนเศร้า และเหงา เหมือนที่ผ่านๆมา




สวัสดี และลาล่ะ

เขาว่าฝันใกล้เช้ามักจะเป็นจริง...

เมื่อกี้ผมฝันว่าเจออัมริทนร์และภรรยา
ชวนผมไปกินไส้ย่าง ที่ร้านminimalในเชียงใหม่
อัมบอกว่าเขาและชาวคณะ(นักศึกษาธรรมศาสตร์)เป็นแฟนประจำร้านนี้

เขาบอกกับเดียร์(แพนเขาว่า)ที่นี่โค๊กอร่อยมาก
เดียร์บอกผมอีกด้วยว่า ธรรมศาสตร์สอนให้รักประชาชน...
ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม แถมยังชวนผมคุยต่ออีกด้วยว่า

ช่วงนี้ทั่วโลกหันมาสนใจนัก culturalist หรือนักสังคมศาสตร์ (ศัฟท์ที่ อ. ทัศนัยตั้งขึ้นมา)
ก่อนที่จะเปลี่ยนหัวข้อมาคุยว่า ผมขับรถอะไรเอาดื้อๆ

ถอยย้อนกลับไปอีกนิด

เท่าที่จำได้...

ก่อนหน้าที่ผมจะขึ้นรถอัม ผมเห็นอัมจอดรถอยู่หน้าจ๊อบ
ไพร์ชยตร์ บอกผมว่าเขาจะไปทานข้าวกับย่า...

เรื่องราวที่ผมเห็นมันอยู่ในบริเวณ โต๊ะปิงปองเก่าของโรงเรียน
แถวนั้นมีทีวีที่ฉายวีดีโองานรับปริญญาของผมอยู่
ผมกับไอ้แมว(ทัศพล)กำลังผลัดกันแบก
และวิ่งเล่นถ่ายวีดีโอกันหน้าทะเล้น...

เวลาเขายิ้ม...ใบหน้าเขาดูมีความสุขมาก

ก่อนที่วีดีโอจะจบลงเป็นภาพขาดๆ ที่ผมและเพื่อนๆ
แบกโรงศพและภาพก็ตัดจบลงตรงนั้น...

คนที่เอาวีดีโอมาให้ผมเป็นผู้หญิงขายบริการที่ไม่ประสงค์ออกนาม
เรื่องแบบนี้จะเป็นจริงได้ยังไง??!!

อัมกับเดียร์ก็ยังอยู่ที่อเมริกา และไม่น่าจะมาชวนไป minimal

จ๊อบกับคณย่าเขาผมก็ไม่เคยเห็นหน้า...

แมวก็ไม่ได้มางานรับปริญญาผม
...เพราะเสียไปก่อนหน้านั้น


...แต่ผมอยากให้หน้าตอนที่เขายิ้มอย่างมีความสุขเป็นของจริงนะ


ตื่นมาเลยนึกขึ้นได้ว่า แมวเสียไปห้าปีแล้ว
และเพิ่งผ่านวันที่เสียไปเมื่อวันที่ 5 ที่ผ่านมานี่เอง
ผมลืมไปสนิทเลย...


ขอบคุณนะ...ที่แวะมาทักทาย
และทำให้ผมเป็นได้อย่างทุกวันนี้ ขอบคุณมาก...

แล้วเดี๋ยวจะทำบุญไปให้...ไว้เจอกัน

ราตรีสวัสดิ์



วันนี้ฉันมีนิทาน อยากเล่าให้เธอฟัง
นิทานเรื่อง ท ทหาร อดทน
เวลาเค้ายืนเค้าแนบปืนกลไว้ข้างกาย
ทั้งที่เค้าไม่เคยใจร้ายและไม่เคยคิดฆ่าคน
แต่เป็นอีกคืนที่เค้าต้องออกลาดตระเวน
เป็นหน้าที่ของกองพันทหารราบผู้รักตัวเอง
น้อยกว่าชนในชาติไทย
เพราะรู้ว่าเลือดเนื้อเค้าจะสละไม่ให้เราเป็นทาสใคร
ในขณะนั้น ผู้ก่อการร้ายซุ่มโจมตี
เสียงปืน ดังสนั่นตอนเวลาเลยเที่ยงคืนกว่า
เสียงระเบิดดังก้องกึกไปทั่วทั้งป่า
พร้อมเสียงกระสุนปืนทะลุตัวจ่า
เค้ารีบยกปืนกลข้างกายประทับบ่า
ในขณะที่ยิงสวนไปเค้าคิดแต่ว่า
ถ้าคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของชีวิต
เค้าก็ยินดีที่จะสละทุกอย่างด้วยยศอันน้อยนิด
ขอเพียงคนในชาติได้หลับสบาย
เค้าจะยืนหยัดปกป้องแผ่นดินแม้ชีพมลาย

ในราตรีที่ด้ามขวานลุกเป็นไฟ
ประเทศไทยเจ้าเอ๋ยมีคนฝากเพลงนี้มาให้

หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี
คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิตของฉัน

ในคืนที่ผมกินเหล้าอยู่นั่งเล่น
ในคืนที่ป้าข้างห้องยังตั้งวงป๊อกเด้ง
คืนที่เด็กมัธยมนั่งท่องตำราเอนท์จุฬา
คืนที่ใครหลายคนลืมชื่อคนเดือนตุลา
คืนที่คุณนอนหลับอยู่บนเตียง
ทั้งหมดคือคืนเดียวกันกับเสียงปืนที่ดังเปรี้ยง
ของทหารต่อต้าน ข.จ.ก.
ผู้ไม่ยอมให้ใครมาเผาโรงเรียน เผาตำรา ส.ป.ช.
และยังไม่มีตอนจบของนิทาน
มีเพียงแต่ตอนรุ่งสางไม่เป็นศพก็พิการ
เพราะในทุกเช้าที่เราตื่นมาเมาขี้ตา
มันคือเช้าแห่งการสูญเสียที่ 5 องศา 37 ลิปดา
เขาตายเพื่อคนในชาติได้หลับสบาย
เขาจะยืนหยัดปกป้องแผ่นดินแม้ชีพมลาย

ในราตรีที่ด้ามขวานลุกเป็นไฟ
ประเทศไทยเจ้าเอ๋ยมีคนฝากเพลงนี้มาให้

หลับตาเถอะนะ ขอให้เธอหลับฝันดี
คืนนี้ไม่ต้องห่วง ตรงนี้ฉันจะดูแลด้วยชีวิตของฉัน
ฝากดาวบนฟ้า ร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง
หากฉันไม่ได้กลับ อย่างน้อยให้เธอหลับสบายก็พอแล้ว


Song of the year